اخیرا در بخش تامل کن که چرا اینگونه ایم؟

دریافت شده از ایمیل یکی از دوستان. منبع ؟؟؟

همیشه از اداره های دولتی فراری بودم. از نظر من اداره های دولتی پر بود

از یک مشت آدم آی کیو مرغی و بد بخت که پشت میزشون کپک زدند و با جواب سر

بالا دادن به ارباب رجوع احساس مهم بودن می کنند. نمی فهمیدم چرا هر کی

پشت اون میز مزخرف میشینه کرم میگیره که خلق الله رو بپیچونه و مردم رو

آزار بده. نمی فهمیدم چرا از لحظه ای که میری تو اطاق سرشون تو کاغذه و

جواب سلام آدم رو هم به زور میدن..؟  تا اینکه روزگار جوری چرخید که خودم

پشت یکی از همون میزها تو سیستم بهداشت درمان و آموزش زرشکی کشور گل و

گلاب نشستم.

وارد اتوبوس شدم، جایی برای نشستن نبود، همانجا روبروی در، دستم را به میله گرفتم...

پیرمرد با کُتی کهنه، پشت به من، دستش به ردیف آخر صندلی های اقایون گره کرده! (که میشود گفت تقریبا در قسمت خانم ها)

خانم دیگری وارد اتوبوس شد، کنار دست من ایستاد، چپ چپ نگاهی به پیردمرد انداخت، شروع کرد به غرلند کردن!

ـ برای چی  اومده تو قسمت زنونه! مگه مردونه جا نداره؟ این همه صندلی خالی!
ـ خانم جان اینطوری نگو، حتما نمی تونسته بره!
ـ دستش کجه نمی تونه بشینه یا پاش خم نمیشه؟
ـ خب پیرمرد ِ! شاید پاش درد میکنه نمی تونه بره بشینه!
ـ آدم چشم داره می بینه! نیگاه کن پاش تکون میخوره، این روزها حیاء کجا رفته؟!...

سکوت کردم، گفتم اگر همینطور ادامه دهم بازی را به بازار می کشاند! فقط خدا خدا میکردم پیرمرد صحبت ها را نشنیده باشد!